Thailand … 15 Augustus 2002

Had Yai is een van de grootste plaatsen van Thailand en ligt tegen de grens van Malaysia (zie kaart). We komen hier aan, nadat we in Krabi stad nog even een dagje hebben rondgekeken. Krabi zelf was erg leuk, vergeleken met de omliggende stranden (vergeten? lees hier). Jeroen maakte nog even van de gelegenheid gebruik om zich weer een korte coupe aan te laten meten bij een ouderwetse barbier.

Jeroen wordt in een tandartsstoel gezet die nog heeft gefigureerd in de film Marathon Man ("Is it safe?"). Dat feit op zich is nog niet beangstigend, ware het niet dat mevrouw de barbier zich gaat omkleden.

Eerst krijgt Jeroen een felgroen laken over zich heen. Het soort laken dat je alleen maar in de serie ER ziet en dan met name als het over een lijdend voorwerp (lees: lijk) wordt gedrappeerd.

Daarna doet mevrouw de barbier zelf een lichtblauw chirurgenpak aan, dat George Clooney niet had misstaan. Als laatste doet ze een mondkapje voor!

Jeroen krijgt nog meer operatiekamer associaties en zakt steeds dieper weg in de tandartsstoel. Angelique vindt het allemaal wel grappig en gaat foto's nemen.

Mevrouw de barbier begint heel, heel voorzichtig met de zijkanten te knippen, millimeter voor millimeter. We zeggen direct tegen elkaar: "Volgens mij heeft ze de opdracht 'coupe kort extreem met kuifje' niet helemaal begrepen", maar het komt allemaal goed. Het ziet er uiteindelijk best goed uit.

In Had Yai hebben we een superlekker en supergoedkoop hotel (Hotel Montien - 350 Bt voor aircon room). Deze stad is erg lekker overzichtelijk, alle dingen zijn op een paar honderd vierkante meter: winkels, hotels, treinstation, etc... Ze moeten het hier niet van het toerisme hebben, dus we worden nooit aangesproken met allerlei aanbeidingen, etc... Best lekker voor de verandering.

We vullen onze garderobe aan met bikinis voor Angelique en t-shirts voor Jeroen (citaat Angelique: "Ja, een mooi shirt heb je gekocht, maar niet zelden het meest opvallende in de hele straat."). Als we de Bijenkorf van Thailand uitlopen (de Central Department Store), zien we een giga reclame voor Men In Black II. Daar hebben we echt zin in!

Maar waar is de bioscoop eigenlijk?

Het bord hangt bij een andere grote department store, maar de bioscoop is onvindbaar. We struinen het hele gebouw rond, en vinden hotels, restaurants, karaoke zalen, fast food kiosken, maar geen bioscoop.

Tot we opeens de lift op de 5e uitstappen en er midden in staan! Een bioscoop van 10 zalen, midden in een warenhuis. Het is een wirwar van honderden jongelui (het is vandaag een feestdag, dus heeft iedereen vrij) en een takkeherrie van tientallen karaoke-prive cabines en bioscoopzalen. Ze hebben 1 film in het Engels: MIB II!

We komen een kleine 5 minuten vantevoren bij de zaal aan en we zijn dus te laat, vinden wij. We denderen dus de donkere zaal binnen op zoek naar onze plaatsen. We horen de film al en we zijn dus echt te laat!

Echter, het is nog de vorige film.... en we staan er midden in! Vandaar dat iemand in uniform achter ons aan kwam rennen en iemand anders in de zaal ons (met brede glimlach) eruit bonjourt. We zijn dus ruim op tijd.

5 minuten later zitten we in heerlijke stoelen die makkelijk in slaapstand kunnen worden gezet. Best lekker, maar die tijd heben we gehad. We zijn boven de dertig.

Tijdens de previews staat iedereen om ons heen opeens op. Op het witte doek verschijnt de tekst: 'Please Respect Our King'. Als iedereen staat (wij dus ook), begint een filmpje over zijn leven met honderden foto's en een hymne. Na 5 minuten hebben we allemaal weer een gezond Thais Nationalistisch gevoel en kan de film beginnen.

Het koningshuis wordt hier erg serieus genomen. Dat blijkt wel weer.

Alle verhalen van Thailand…

Alle landen…

Recent toegevoegde verhalen op deze site…