Maleisië … 27 Sep 2002

Tioman is een van de bekendste en meest toeristische eilanden van Malaysia. In de weekenden zit het hier goed vol met expats van KL en Singapore, dus we hebben een probleem om een kamer te krijgen voor de vrijdagavond. We willen graag naar Salang Bay (het noordelijkste strand), maar daar zit alles vol. Uiteindelijk krijgen we er een kamer, maar wel voor 130RM (40EURO)... slik. Het is maar voor een paar dagen, op zondag gaan alle expats weer terug naar het werk en hebben we Tioman voor onszelf... heheh.

Salang Bay - Pulau Tioman.

De kamer bij Khalid's blijkt goed te zijn en we checken in. Als we al in de kamer zitten, praten we nog even met de manager. We beloven geen gebruik te maken van de aircon en krijgen de kamer voor slechts 85RM! Best aardig: we zitten al in de kamer en hebben geen alternatief. Toch geeft hij ons direct een forse korting. De eerste indruk van Tioman is dus goed!

Op zondag verhuizen we naar een andere goede kamer, ook met heet water, ijskast, aircon, etc... Als we beloven ook hier geen aircon te gebruiken, betalen we slechts 65RM.

Salang is redelijk volgebouwd, maar dat valt eigenlijk wel mee, vergeleken met eerdere stranden (Kapas, Krabi, Koh Chang). Er is lekker veel keuze qua restaurants, twee barretjes en wat leven in de brouwerij. Daarnaast is Salang de beste duikstek... We zijn dus goed terecht gekomen. We besluiten ons Azië-tijdperk hier te beeindigen en dus 2 weken te blijven, totdat we via Singapore naar NZ vliegen.

Een Engels stel runt hier een winkeltje vanaf het moment dat ze hier een paar jaar terug ook op vakantie kwamen. Ze zijn nooit meer weggegaan. Ze verhuren boeken, dus we doen de eerste dagen helemaal niets, behalve lezen in hangmatten, wat rondslenteren en weer lezen.

We duiken met B&J Diving, een erg relaxte maar professionele club. De duikstekken zijn mooi, de visstand is redelijk, de koralen zijn soms erg goed, soms doorsnee. We zijn wel onder de indruk van de hoeveelheid nudibranches (naaktslakken) hier... wat een soorten, wat een kleuren!

Nudi branches. (bron: B&J Diving)


Tijdens het snorkelen in Salang Bay ziet iedereen constant meerdere haaien, napoleon vissen, schildpadden, etc... Iedereen, behalve wij! Nu hebben we nooit geluk met haaien, maar dit wordt extreem. Het is zo erg dat als we snorkelen met Richard en Elseliene (een mooi stel uit Assen op een 6-maanden trip), Elseliene tot 2 keer toe een haai ziet, terwijl ze naast ons zwemt. Als ze driftig wijst en proestend bovenkomt ("Zag je hem NOU?"), moeten we 2 keer nee zeggen. Tsja, wij waren weer met iets anders bezig...

We eten elke avond verse vis van de grill. Daarna is het borrelen in de bar met Richard en Elseliene, Jeroen en Irma (een Rotterdams stel op huwelijksreis) en mensen van B&J. Erg gezellig.

Jeroen, Richard, Angelique, Elselien en Ronnie.

Op zondag is het Project AWARE dag van PADI. Dat betekent dus: met een grote groep duikers het strand opruimen en de riffen schoonduiken. Goed initiatief. Aangezien we tijdens het snorkelen erg veel Crown Of Thorns hebben gezien, worden de riffen ook door 3 teams schoongemaakt van deze plaag. Wij zitten, samen met Richard en Elseliene in 1 team, met divemaster Markus.

Briefing door Markus. (bron: B&J Diving)

Een Crown Of Thorns (COT) is een zeester van ongeveer 30cm doorsnee die enorm veel schade toebrengt aan hard koraal. Aangezien ze heel weinig natuurlijke vijanden hebben, neemt het vaak epidemie-achtige proporties aan. De toplaag van hard koraal wordt afgevroten en het koraal wordt wit en sterft af. Een COT is eigenlijk één grote maag met tien pootjes vol met zuignapjes. De laatste jaren is het een heel groot probleem geworden voor de Rode Zee, Zuidoost Azie en Australie. Tijd dus om op te treden...

Crown Of Thorn Sea Star (bron: Webshots)

COT in actie. Duidelijk te zien is het dode deel links op het koraal.

De maag met pootjes moet op een aparte manier worden aangepakt, want hij is namelijk giftig. Een prik van een doorn is extreem pijnlijk. Als 'COT hunter' moet je dus erg goed opletten. Verwijderen doe je met een ijzeren roestige haak, waarmee je hem langzaam lospeutert van het koraal. Dat lospeuteren moet ook voorzichtig gebeuren, want een COT mag niet in de stress schieten. Dan gooit hij namelijk (in doodsangst) duizenden eitjes en/of sperma eruit...

Dus de theorie is als volgt:
Je peutert met de haak zijn pootjes 1-voor-1 los, zuignapje voor zuignapje, terwijl je nonchalant de andere kant opkijkt en een melodietje fluit, alsof de COT niets van je te vrezen hebt.Zodra de nietsvermoedende COT los is, balanceer je hem over je haak en leg je hem rustig in de meegenomen duffel-tas.

Dat is de theorie... nu de praktijk.

COT leven in ondiep water, dus als 'hunter' heb je veel last van golven, stroming en drijfvermogen. Daarnaast zitten ze het liefst geheel verweven in geweikoraal of in diepe plekken onder tafelkoralen. Daarbij voelt een COT aan zijn water dat er iets mis is als één van zijn zuignapjes losgefrummeld wordt. Terstond slaan ze dan op de vlucht naar een nog diepere plek. En ze zijn best snel... voor een zeester dan.

Zijn ze eindelijk los, rollen ze zich op als een bal en blijven dus niet lekker op je haak liggen. Als laatste is het 'rustig in de tas doen' gedeelte ook één grote ellende, want je moet die doornen ontwijken... en ze kruipen er direct weer uit!

Dus 'picture this'...
Je probeert jezelf te stabiliseren onder water, ondanks heftige branding en stroming. Je moet ook pijnlijke aanrakingen met omliggend vuurkoraal vermijden. Je hebt eindelijk 1 van de tig pootjes los en schuift de roestige ijzeren haak onder de buik van de COT.

De COT in kwestie moet stoppen met eten, want zijn mond zit onderop zijn buik (handig!) en heeft ondertussen iets hards tussen de tanden. Hij/zij heeft in de gaten dat dit zwarte, rubberen wezen met haak, hem niet goed is gezind, ondanks nonchalant fluiten en wegkijken. De COT zuigt zich beter vast of peert hem naar een andere plek, achtervolgt door een roestige, ijzeren haak. Na veel gepor, gedreig en gesjor laat de COT eindelijk los en doet zijn beste basketbal-imitatie.

De hunter moet nu als een volleerd hockeyer de COT op de haak balanceren, terwijl de duik-buddy de tas openhoudt. De andere COT's in de tas doen direct een dappere ontsnappingspoging, dus nadat de nieuwste gevangene boven de andere is gepropt, ben je weer bezig om alle armen, benen en doornen binnenboord te slaan. Aangezien de tas vol met scheuren zit, komen er aan alle kanten armpjes uit, een rechtstreeks gevaar voor de tasdrager. Uit pure frustatie sla je dus op het laatst elke COT met de ijzeren haak op zijn poten, totdat ze loslaten.

En dit allemaal... zonder ze te stressen!

Onze eerste COT duik is geen succes, aangezien we na 5 minuten en evenveel COT's een probleem krijgen. De COT tas flubbert door de stroming tegen Jeroen's zijn benen en zijn flipper komt in de tas terecht. Zijn blote voeten in de flipper scheuren langs wat stekels en hij schreeuwt het uit. Zijn tenen staan compleet in de hens.

Angelique schrikt zich rot en roept aan de oppervlakte direct de boot voor een nood-pickup. Ze wil geen enkel risico lopen. De kapitein van de boot schrikt zich ook een hoedje en begint meteen druk te overleggen met de duikschool aan land. Hij laat alle duikers achter en brengt ons direct naar de pier.

Een paar minuten later staan Jeroen's tenen nog steeds in de brand, maar dan vanwege de enige oplossing voor de pijn: voet in bijna kokend heet water, waarbij 'kokend' letterlijk moet worden genomen.

Andere COT slachtoffers druppelen binnen: steken in benen, voeten, vingers, etc... Richard zijn vingerkootje wordt in de loop van de dag drie keer zo groot. De 2e duik zijn we dus extra gemotiveerd "to kick some serious COT butt"! Uiteindelijk halen we in totaal 200 COT's op en begraven ze in diepe kuilen op het strand.

200 COT's minder is mooi, maar eigenlijk niets meer dan een gebaar. De epidemie is erg groot. Een paar jaar terug moesten ze in Egypte 500.000 COT's weghalen en in Australie heeft het hele Great Barrier Rif er last van en is de schade overal zichtbaar. We zullen dus nog heel wat COT moeten weghalen, voordat we er klaar mee zijn. Jeroen is er voorlopig ook nog niet klaar mee, want hij loopt eerst een paar dagen mank en heeft nog een week een ontstoken teen. Fijne beesten , die Crown Of Thorns.

De "duikboot" van B&J.

Naschrift:
In New Zealand (een paar weken later) is de teen van Jeroen nog steeds rood en ontstoken. Als hij met een zakmes wat gaat frutten in de wond naast zijn nagel, haalt hij nog een COT stekel eruit van een halve cm! Daarna gaat het al snel beter. De dode huid en vellen hangen er nog wél steeds bij.

Iedereen blij na de Project AWARE dag (bron: B&J Diving)

Alle verhalen van Maleisië…

Alle landen…

Recent toegevoegde verhalen op deze site…